Zo'n tien tot vijftien jaar geleden ontstond het idee om op zaterdag verse soep te gaan koken in het hospice. Van die soep mocht iedereen die dat weekend in het hospice was genieten. Dus niet alleen de gasten, maar ook hun naasten, bezoekers, medewerkers van Icare en de vrijwilligers van dienst. De geur van de soep zou ons hospice nóg huiselijker maken. Vanaf dag één was het een groot succes, hoewel iemand ook weleens gemompeld heeft: 'gadver, prei'. Om dit om acht uur 's ochtends te ruiken kan misschien ook wel als heftig worden ervaren. 
In het begin werd de soep door enkele vrijwilligers gekookt, maar dit werd als een te grote belasting ervaren. Er was vraag naar meer koks, zodat er ook verse soep zou zijn als de andere koks met vakantie zouden zijn.

Bij het verhuizen naar onze huidige locatie verhuisde ook de soepgroep mee. En met de komst van een verdubbeling van de gastenkamers werd ook de pan een flinke maat groter. Zo nu en dan werd de hulp ingeschakeld van gasten, die meehielpen met het draaien van de soepballetjes, wat soms resulteerde in soepballetjes ter grootte van gehaktballen. Want dan schoot het zo lekker op.